سعید هرمزی
سعید هرمزى به سال 1276 خورشیدى در تهران، محله سنگلج (پارك شهر فعلى) دیده به جهان گشود، وى فرزند مرحوم میرزا حسین خان ثقةالسلطنه بود كه با موسیقى میانهى خوبى نداشت ولى فرزندش سعید، شیفته و والاى این هنر ظریف و آسمانى بود و در پنهانى و دور از دید پدر «تار»ى تهیه كرد و با وجود مخالفتهاى پىدرپى خانواده، دست از تمرین و ساز زدن برنداشت و مدتها نزد مرحوم درویشخان شروع به فراگیرى ردیفهاى موسیقى ایرانى نمود و انصافاً هم خیلى خوب آموخت و در مدت كوتاهى بر تمام ردیفهاى موسیقى ایرانى مسلط گردید. وى پس از مدتى خواست تا بار دیگر با استادش مرورى بر ردیفها كند كه متأسفانه درویش در شب چهارشنبه دوم آذرماه سال 1305 بر اثر تصادف ماشین با درشگهى وى فوت مىكند و در گورستان ظهیرالدوله به خاك سپرده شد. از این پس هرمزى نزد علىاكبرخان شهنازى مىرود و ردیفهاى این استاد كه با آنچه درویش مىنواخت فرق بسیار داشت كار مىكند.
استاد هرمزى در سال 1307 در تهران خیابان شاپور جهت تعلیم موسیقى اصیل اقدام به تأسیس كلاس موسیقى كرد ولى به علت كثرت شاگرد و مشغلهى بیش از حد وى كه در بانك سپه داشت ناچاراً كلاس را تعطیل كرد و در همان بانك تا زمان بازنشستگى خدمت كرد.
سال 1350، بنا به درخواست سازمان رادیو تلویزیون وقت، استاد سعید هرمزى، اندوختههاى خود را كه از استادانى مثل: درویشخان و علىاكبر خان شهنازى بهره گرفته بر روى نوار ضبط و در اختیار مركز حفظ و اشاعهى موسیقى سنتى ایران قرار داد و نیز براى تعلیم و تشریح رموز نواختن تار و سهتار به روش سینه به سینه به هنرجویان این مركز كه خود از فارغالتحصیلان رشتهى موسیقى دانشگاه تهران مىباشند زحمات و مشكلات فراوانى را متحمل شد. شاگردان خوبى این استاد تربیت كرد كه مىتوان از آقایان: عبدالرضا اقبال و سید حسن حسینى نام برد. استاد هرمزى با انگشتان بلند و نرم و سرى افتاده به سوى پایین كه هنگام ساز زدن پیدا مىكرد، شیوهاى بود كه مخصوص خود او بود و در این هنگام بود كه وى در عالمى دیگر سیر مىكرد. سعید هرمزى در سال 1355 در منزلش دیده از جهان فروبست، روانش شاد.
(1355 -1276 ق)، موسیقیدان. در تهران به دنیا آمد. وى ابتدا نزد درویش خان و سپس نزد علىاكبر خان شهنازى به فراگیرى تار و ردیفهاى موسیقى ایرانى پرداخت و در 1350 ش بنا به درخواست سازمان رادیو و تلویزیون وقت، اندوختههاى خود را بر روى نوار ضبط كرد و در اختیار مركز حفظ و اشاعهى موسیقى سنتى ایران قرار داد. او همچنین به تعلیم رموز نواختن تار و سه تار به هنرجویان آن مركز پرداخت. از شاگردان وى مىتوان به عبدالرضا اقبال و سید حسن حسینى اشاره كرد. او در تهران درگذشت.[1]
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
